De zomer bij TAS

Ieder jaar proberen we u op de hoogte te houden via een blog wat we allemaal doen.
Dit lukt lang niet zo vaak als we zouden willen maar we doen ons best.
De zomervakantie 2019 is al weer bijna vier weken onderweg en we hebben alweer zo rond de 170 kinderen voorbij zien komen, sommige meerdere keren, sommige pas 1 keer, maar allen met goede zin en daar gaat het om.
We maken veel mee, zo hebben sommige vrijwilligers onuitspreekbare namen volgens de kinderen (dat is ook soms wel zo haha) maar dan wordt je gewoon He TAS genoemd of ze maken er een prachtige versie van.
Maar laat ik bij het begin, beginnen dan wordt dit een enigszins logisch verhaal.

Week 1 begon met een speurtocht: door de Bomenwijk met veel vragen over bomen, het zoeken naar personen op foto’s en quizvragen waarbij sommige vrijwilligers vals speelden en antwoorden googelden om hun groep te latten winnen.
Natuurlijk werd dit volop door de vrijwilligers en de kinderen ontkent bij de jury controle, maar dat mocht de pret niet drukken.
Op dinsdag mochten we naar de Goudvis, als er in de bus terug kinderen in slaap vallen weet je dat er genoeg gespeeld is. Onze 2 jongste vrijwilligers hebben heel wat rondjes in de waterfiets gemaakt met de kinderen, maar ook de oudere vrijwilligers doen het nog best goed op het grote springkussen.
De mooiste uitspraak van de dag wil ik jullie niet onthouden: er komt een meisje naar mij toe en vraagt of ik haar vriendin heb gezien. Ik antwoord; “Bedoel je haar want die zit daar? “Nee, dat is mijn vriendin-vriendin, maar ik heb nu ook een beste-vriendin hier”. Op mijn vraag hoe dat meisje dan heet krijg ik het volgende antwoord: “Dat weet ik niet, maar je weet wel wie ze is, ze heeft zo een blauw hesje aan en een rood bandje om”.  Als jullie de foto’s terugkijken van deze week kunnen jullie begrijpen waarom ik erg moest lachen. We hadden er 45 mee met een hesje aan een bandje om. Maar ons motto: TAS helpt je bij het maken van was geslaagd in dit geval volgens mij.

Op woensdagochtend namen we afscheid van de groep 4 t/m 7 jaar zij hebben eerst nog heerlijk geknutseld, gesnoept en gingen geschminkt, als ze dat wilde, naar hun ouders terug.
De afronding is altijd gelijk, we juichen en klappen voor elkaar, hoe leuk we hadden en hoe fijn het was. Sommige kinderen gaan zo weg, anderen hebben een prachtig kunstwerk gemaakt voor een vrijwilliger, sommige willen nog een boks, een high five, even kletsen of soms zelfs een knuffel geven. Hoe schattig is het dan als 1 meisje zo opgaat in alle vrijwilligers een knuffel geven dat ze zelfs de rij wachtende ouders doet.

Daarna was het haasten voor de vrijwilligers, spullen verzamelen, inladen, slepen, sjouwen, gauw een broodje naar binnen want we gaan op mini kamp. op naar Fort-Treffelijk, een locatie waar wij vrijwilligers van kwijlen, het is heerlijk daar. Wie kan zeggen dat hij in en rond een Fort mag spelen en er zelfs mag slapen?
Het weer was supergoed en we hebben echt veel leuke dingen gedaan. Zo moesten we er achter zien te komen wie de Boswachter had “vermoord”, waarmee en waar. We deden ook een toffe versie van Levend Stratego, dat bij ons Waar is onthoofde Henkie heet.
Heerlijk patat eten, weer lekker spelen en dan je bed klaarmaken. Hup, daar gingen sommige kinderen gauw liggen maar dat was (nog) niet de bedoeling er was nog een nachtspel rond het Fort. Een groepje jongens vond het best spannend en riepen steeds (vergeef me het woord alvast maar het was echt erg grappig). “Hier loopt de schijtbakkengroep, laat ons niet schrikken dat trekken wij echt niet!”. Een post moest hier zo hard om lachen dat ze niet meer in haar rol zat. Een kwartier later was de angst voorbij en liepen ze als stoere mannen rond. De winnaars van het spel waren erg goed in handelen en logisch nadenken want daar ging het spel over, ik ben benieuwd wat zij later voor beroep kiezen.

Daarna toch eindelijk lekker slapen, sommige waren zo vertrokken naar dromenland, maar natuurlijk hebben we er altijd een paar die wakker proberen te blijven. Uiteindelijk was alles om 3.15 uur stil (ja dat lezen jullie goed).
Nou ja, niet alles was stil want de vrijwilligster die op dat moment in de slaapruimte was stond zachtjes te roepen om haar broer. Ruim 30 jaar oud en om je broer roepen, dan is er toch wat zou je denken? Gauw liep ik er heen en ze zegt zachtjes; “Kijk naast je”. Op dat moment schiet er iets omhoog bij mijn been, ik maak een sprong en hou mijn adem in, wat is dat nu? Ook ik bleek geen held op dat tijdstip. Het blijkt een kikker te zijn, wat nu? Er moet stil gehandeld worden anders is er paniek in de slaapruimte en alles weer wakker. ook ik roep zachtjes om de “grote broer” nu.
Hij blijkt geen fan van kikkers (hebben wij dat?). Met zijn drietjes bedenken we een plan en de kikker wordt na een paar pogingen gevangen en buiten een eind verder op losgelaten in het gras. Best grappig dat jullie dit lezen en de kinderen nog steeds van niets weten. laten we dat vooral zo houden want we willen volgend jaar weer graag naar het Fort toe 🙂

De volgende dag ontbijten, nog een spel en weer naar huis. Een broer en zus stappen uit de bus, moeder vraagt hoe was het? Het meisje stuitert van geluk en zegt dat het zooooo gaaf was en verteld van alles over wat ze gedaan heeft. Broerlief denkt er, moe als hij is, op dat moment even anders over. Ze waren gek hoor mam, wie gaat er nu om 24.00 uur nog een spel spelen in het donker? Zijn moeder lacht en legt uit dat dit nu een nachtspel heet, het kan de jongen op dat moment niet zoveel schelen. Gelukkig dacht hij er na een goede nachtrust weer een stuk positiever over. Kamp is altijd spannend en vermoeiend toch?

In week 2 gingen we op de heetste dag naar het Linnaeushof, er haakte wel wat ouders af die het niet aan durfden voor hun kind maar we hebben toch echt een topdag gehad. Ik moet wel eerlijk zeggen dat de glijbaan niet ging, zo heet was het, maar de waterpartij en de andere leuke attracties werden volop gebruikt. We hadden de kinderen goed verteld dat ze goed moesten smeren met zonnebrand en minimaal 5 keer moesten drinken. Dat deden ze echt allemaal, ze vertelde zelfs hoe vaak ze al waren geweest om te drinken, Leuk om te zien dat ze best verantwoordelijkheid gevoel hebben als hun ouders er niet bij zijn. Dit geven wij jullie dan ook graag even mee. We zijn er ook erg trots op om te zien dat de kinderen elkaar helpen en vragen om samen te spelen.

De Pyjama Ontbijt Bingo was in week 3 en een aantal kinderen kwam dan ook lekker in pyjama en pantoffels. Iedereen ging met een prijs en een volle buik naar huis, lijkt me een geslaagde ochtend.

En dan gisteren, week 4. We gingen naar het Land van Fluwel, wat een leuk park. Hier waren we nog niet eerder geweest. Lekker spelen in het zand, water en bos, mooier is er niet volgens mij. Klimmen en klauteren, rennen en ontdekken, zwemmen en bouwen alles kon. De dag ging dan ook heel snel voorbij.

Mogelijk zijn jullie al veel eerder gestopt met lezen maar voor wie tot hier gekomen is, ik hou het hier even bij. De voorbereidingen voor de huttenbouw zijn ondertussen ook in volle gang, maar daar over in een volgende blog meer!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s